was successfully added to your cart.

Nissan Engel

Nissan Engel is in 1931 in Haifa, Israel geboren. Hij heeft behalve in Israel in gerenommeerde galeries in New York, Parijs, Stockholm, Lausanne geëxposeerd. In 1979 won hij de Gold metal bij de International Art Fair in Parijs. Zijn werk is ook te vinden in verschillende musea in de Verenigde Staten, Israel en Frankrijk

Pierre Restany, een franse kunstcriticus noemde Engel’s kunst “een sensuele wereld, waar beelden een diepgaande betekenis krijgen”. Engel toont ons en laat ons dromen van het spiegelbeeld, van de beelden achter de beelden.

Wat volgens critici een gave is om “muziek te schilderen”, gebeurt volgens Engel instinctief. “Mijn werk komt eerder voort uit een simpel spontaan gevoel, dan uit berekening of bewuste compositie. Als ik aan een werk begin weet ik nooit waar het naar toe gaat. Maar het moet leven, licht of mysterie hebben om mijn belangstelling vast te houden.”
“Sommige schilderijen komen makkelijk tot stand in één feestelijke ochtend werk, over andere schilderijen doe ik twee of soms drie jaar om ze af te maken “, zegt hij. “Soms, als ik een collage niet goed vind dan ga ik er nog één keer en nog één keer overheen en uiteindelijk krijgt het een nieuw leven. Maar als ik er genoeg van heb, dan weet ik dat het de toeschouwer ook snel zal vervelen.”

Of hij nu werkt aan collages of etsen, hij is voortdurend aan het experimenteren met nieuwe technieken. Van olie naar acrylverf, gouache, inkt, potlood.
Begin jaren tachtig begon hij te etsen. Zijn etsen komen voort uit zijn collages, volgen vaak dezelfde compositie. Engel zegt nooit te lang bij één techniek te blijven hangen anders wordt zijn werk statisch. “Het ene leidt tot het andere. Ik denk dat al mijn technieken natuurlijk zijn geëvolueerd en puur toevallig zijn ontstaan.”
Hij kijkt naar zijn leermeesters, Klee, Kandinsky en Picasso and hij bediscussieert zijn ideeën en werk met medekunstenaars wiens meningen en kritiek hij waardeert. Maar uiteindelijk is het de muziek van zijn eigen hart, waar hij naar luistert bij het scheppen van een kunstwerk.

Engel gelooft dat zijn werk mensen raakt omdat het zo complex en tegelijkertijd ook zo persoonlijk is. “Mensen vertellen me dat hoe langer ze een schilderij van mij in huis hebben, des te meer ze er in zien, hoe meer ze zich ertoe aangetrokken voelen.”

Voor Engel is het werk nooit af, het beste schilderij zal altijd het volgende zijn. Engel blijft ontdekken en zoeken naar de waarheid in zichzelf. Er zullen altijd meer sonates te portretteren zijn op doek en in etsen, sonates die de visuele kracht hebben om zijn geloof dat muziek en kunst mensen persoonlijk raken uit te drukken. Sonates die echter veel meer zijn dan middelen tot zelfexpressie alleen.
Voor Engel zijn ze de schepping, het leven zelf.