was successfully added to your cart.

Hans Innemee

Hans Innemee

Hans P. Innemée, geboren in Heerlen in 1951, studeerde aan de Kunstacademie te Tilburg, die hij voortijdig verliet. Innemée heeft de kunst gevonden om af te rekenen met het overschot aan kennis en intellect door concreet te maken wat hem bezielt. Zo komt hij steeds dichter bij zijn wezenlijke identiteit.

Aan het werk van Innemée liggen uiteenlopende technische vaardigheden ten grondslag. Met verschillende verfsoorten, oliekrijtjes, collage- en druktechnieken, baant hij zich al krassend, krabbend en schurend een weg over het papier, karton of hout waarop zijn beeltenissen ontstaan. Voor Innemée is elk middel bruikbaar, behalve de kwast.

“In vergelijking tot het leven is kunst toch een eitje.” Dat staat onder een prent van Hans Innemée met een afbeelding van twee filosoferende kippen, gebogen over een ei in een eierdopje.
Wat een levenswijsheid van onze gevederde vriend … Of is dat ons ongevederde Hans die daar spreekt? Het is een adagium van hem. Althans een van de vele. Hans laat in zijn werk mensen met kinderlijke gezichtjes, kippen, honden, koeien, vogels en wat dies meer zij diepzinnige, rake en behoorlijk ironische levenswijsheden uitspreken. Chinese wijsheden, maar dan zelf bedacht. Hij weet met weinig middelen, vaak bijna karikaturaal veel te zeggen. Voeg daarbij een warm en harmonisch kleurgebruik en een grote portie humor, dan krijg je een resultaat dat je treft.

“Is stilte meer zwart dan wit?” Een onderschrift bij een andere prent. Toch houdt Hans niet zo van stilte. Op de Kunstacademie van Tilburg werden hem weliswaar door Ru van Rossem de grafische technieken bijgebracht. Hij droomde er echter van om beroepsmuzikant te worden en was al bassist bij een avant-gardistische popgroep. De basgitaar hangt nu tussen zijn werk aan de muur, maar vergeten doet hij die periode nooit.

Omdat Innemée in die tijd weinig ruimte had en op de academie kennis had gemaakt met lino-techniek, begon hij met gutsen. Op een blad zo groot als een naaitafel, zoals hij zelf zegt; lekker linoplaten steken. Op linoleum die hij uit een half afgebroken gymzaal haalde. Er ging een bepaalde rust vanuit. Monnikenwerk met de koptelefoon op. De lino’s drukte hij af in heel donker sepia, tegen het zwarte aan. En daarna kleurde hij ze met de hand in. Wat een productie! Toen ontdekte hij dat zeefdruk eigenlijk de beste techniek was om zijn werk in grotere oplagen uit te brengen. Hans werk graag met monotypes. Een stuk dun papier wordt op een met verf ingerolde glasplaat gelegd, waarna dan met potlood de achterkant wordt ingetekend. Daarna scheurt en plakt hij delen op papier of hout en krijgt zo collages die weer verder worden behandeld met krijt of verf. Het wordt een soort huid die de basis vormt van schilderijen of zeefdrukken. Spontaan en rauw met veel zeggingskracht, daar voelt hij zich lekker bij.

Nieuwsbriefinschrijving

shutterstock_321522203

Blijf op de hoogte van alle nieuwtjes en schrijf u in voor onze GRATIS nieuwsbrief.